10:00 pm in Life Poetry by manadis george
no bar
no club
nor church
or strange bed
or hippie house
can host me now-να διαβαστεί με τον ρυθμό του Γκίνσμπεργκ.
Τελικά δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ encased και encaged.Με βιβλία.Παυσανίας.Είπε.
Τι θα’λεγες αν είχες αυτό περιθώριο;
Ο πολιτισμός του ντεκαφεινέ καπουτσίνο και του ηλεκτρονικού τσιγάρου.
Το χειρότερο επίτευγμά μας-κάποτε θα σκοτώσουμε και τον πόνο.
Απο-γοητεύστε-η περίληψη αυτή η παρελθούσα της γοητείας.-Μανάδης Γιώργος
5:37 pm in Life Poetry by manadis george
“Ένας άνθρωπος μπαίνει σε ένα μπαρ.Έχει τυλιγμένη την ευτυχία όλων μας σε μια γυαλιστερή σακούλα.Την ξετυλίγει.Αρχίζει να μας την δίνει έναν-έναν σαν βίαιη κομμούνα.Όλοι καταλήγουμε χορεύοντας.
-
Περιφερικά άστρου νεκρά μαύρα πουλιά.Πλαγίως ο κλέφτης,τόλμη-ημίσειο μανίκι.Πριν ετοιμασίες άσπρα μιλκσέικ με εγκεφαλώδεις μπάλες παγωτών.”-Μανάδης Γιώργος
8:12 pm in Life Poetry by manadis george
Η ύπαρξή μου διακατέχεται από έναν μεγάλο εγκλεισμό. Τουλάχιστον τώρα.Αυτοψυχολογώ.Λανθασμένα δεν ξέρω.Δεν με ενδιαφέρει. Προτιμώ συναισθήματα να ξεφεύγουν. Διατηρώ μεγαλώνοντας μια αίσθηση μίσους για τους ανθρώπους, για την εσώτερη γλώσσα που κινείται στα ίδια πεπατημένα.Στους φόβους.Στην κούραση να γνωρίζεις τα ίδια μονοπάτια.Το κακό της παρατήρησης. Θέλω να αφηθώ να χορέψω. Μια δεξιότητα που δεν απέκτησα.
Άγχος.Διακατέχομαι από άγχος. Τις μέρες αυτές απλά θέλω να ακουμπήσω το κεφάλι μου κάπου, προτιμήσεις ώμων.Στέρηση επαφής. Ή περιορισμένη. Περιέργως ποτέ δεν μου δίνεται η ευκαιρία να θρηνήσω. Το σώμα μου επιλέγει την μη-στάση.Την μη ακινησία. Την κίνηση. Την γοργή.
Αποφεύγει το κουλούριασμα σε μια γυάλινη σφαίρα του σώματος, γήινη, μικρή. Ζέστη. Και μετά κλάμα. Είναι και το κρύο που με εμποδίζει να δραπετεύσω.
Μανάδης Γιώργος
6:23 pm in Life Poetry by manadis george
Μια ιστορία που ξεκίνησε στο ντούζ μου ως η επίσκεψη του Παπανδρέου σε μια χαρτορίχτρα
Ένα μυρμήγκι πέρασε από τον τοίχο μου. Μικρή καθόμουν ώρες να κοιτάω τα μυρμήγκια. Μαζί με ένα όνειρο κουβαλήματος ανθρώπινων άκρων, νυχιών και μαλλιών από μυρμήγκια μέσα από ένα τάφο. Αρρωσταίνω περισσότερο αυτές τις μέρες. Υποψιάζομαι ότι ο θερμοστάτης μου απλά αναπαράγει τα μικρόβια στο μικρό μου αφώτιστο δωμάτιο.Συν ο σκεπτικισμός έχει μειώσει δραστικά την πελατεία μου.[...]
6:17 pm in Life Poetry by manadis george
Ονειρεύτηκα.Ξανά.Χθες.Μεγάλα κινηματογραφικά όνειρα.Προσομοιώσεις μυαλού με κάμερα.
Και είχαμε νοικιάσει ένα αμάξι.
Και γυρίζαμε την Ελλάδα. Σταμάτημα Εθνικής. Ίσως κοιτάσματα πινακίδας.
Εσύ καθρεφτάκι. Κραγιόν. Ανοιχτό παράθυρο. Ένα πρόσωπο σχεδόν θυμωμένο, κόκκινο. Συνοφρυωμένο.
Προσεγγίσεις. Φιλιά. Γλυκές γεύσεις κραγιόν, μαρμελάδα. Έντονη. Δοκιμές.Ύπαρξη.Και τώρα.
6:01 pm in Life Poetry by manadis george
Τελικά όλοι καταλήγουμε στον ήλιο. Ανεξαρτήτως εφημερίδας.
Μόνο οι μεγάλοι εποφθαλμιούν σπάγκους διαφημιστικών. Σχοινένιους.
-Αυτό παίρνει μπαταρίες; Περνάει ρεύμα από μέσα; Να το πιάνει ο άλλος από την άκρη και να τινάζεται;
-Να σκοτώνει, να σκοτώνει. Συμπλήρωση δεύτερου παππού.
Σκληρά έργαν-χέρια.Τονισμοί μεγάλων ροζ νυχιών. Η ύπαρξή του βρίσκεται στην ελεημοσύνη των πουλιών.
Θα μας μίλαγε; Ναι, θα μας μίλαγε. Για τι άγνωστο.
Αυτός, το στοιχείο με τα γυαλιά. Και θα λιαζόμασταν σε γρασίδια. Εσώτερος πόνος.
Και αυτός θα έγραφε.
Μετατοπίσεις αυτού σε εξώτερες χώρες. Διατήρηση. Ύπαρξη. Και συνάμα απόσταση. Άπιαστος. Απαιτήσεις κόπου. Ταξιδιών.
Μανάδης Γιώργος
