Underground Lamas

Girl says:Έχω παρατηρήσει, ότι οι χειμωνιάτικες μέρες είναι γαμάτες…

Πέρα από το γεγονός ότι μπορείς να συνδυάζεις χειμωνιάτικα με καλοκαιρινά ρούχα

η αίσθηση του να περπατάς στο δρόμο

να έχει έναν υπέροχο, λαμπερό ήλιο, ο οποίος δεν σε ζεσταίνει

είναι καταπληκτική.

Σήμερα καθόμουν σε ένα παγκάκι κάνοντας φιλότιμες προσπάθειες να διαβάσω…

ο ήλιος τόσο ευεργετικός και τέλειος, αν και έπεφτε όλος πάνω μου δε θέλησα στιγμή να κρυφτώ κάτω από σκιά κάποιου άλλου ή να μπω μέσα στο γαλλικό ινστιτούτο, παρά το κρύο που έκανε…

Boy πιστεύεις πως αμα από την αρχή η μέρα σου είναι weird συνεχίζεται και καταλήγει έτσι;

Boy says: Τζααααα Mimikats!Kinda missed you! Και η δική μου η μέρα ξεκίνησε απότομα,παράξενα,με μια απίστευτη “μαλακία” να έχει κολλήσει στο δέρμα μου,ίσως μερικοί την ονομάσουν ρουτίνα.

Να μαζεύεσαι κάτω από τα παπλώματά σου,να έχεις αυτή την πίκρα που ίσα σε οδηγεί σε κλάμα,να βαράς ένα κίτρινο μπαλόνι στους τοίχους,αποκριάτικο απομεινάρι.Προσευχές για ένα ζεστό ήλιο να βγει πίσω απ’τα σύννεφα.Χουχουλώνεσαι όλη μέρα στο κρεβάτι.Νιώθεις το μέσα μέρος από τα πόδια σου θερμό,ίσως να ανεβάζεις πυρετό.

I am gonna steal a silver stallion που λέει και η Cat Power να το παρκάρω στην Σπιανάδα,να κάνω βολτούλες παιδιά και τους φίλους μου ως την Ανδρομέδα.Praying for μια καλύτερη μέρα αύριο,να ανέβει ο ήλιος,οι άνθρωποι να είναι φιλικοί και μια τεράστια hug να με περιμένει.

Δυο στίχοι και κλείνω:

Σου περνάει ένα μυρίζων κασκόλ.Σε αγκαλιάζει.Μην φύγεις.

Στο δρόμο μαστουρωμένοι αμερικάνοι με έφεση στα ελληνικά.

Boy says: Αυτή τη φορά θα κάνω εγώ την αρχή.Ξέρεις τι θέλω; Να τα πετάξω όλα, να κλείσω την τηλεόραση forever και μάλλον να την πετάξω από το παράθυρο,τόση αηδία μαζεμένη επηρεάζει το κεφάλι μου(παρατηρώ ότι μετά από Χ-όπου Χ υπερβολικές-ώρες τηλεόρασης δεν μπορώ να συγκεντρωθώ,ό,τι και να γράφω είναι αηδίες).Να κλείσω το κινητό μου,έτσι και αλλιώς μόνο μαλάκες για χάρες με παίρνουν(μόνο για τον κούλη μου το κρατάω άντε και για τη μάνα μου,να με πρήζει και αυτή).Να κλείσω το laptop μου,αυτός ο ήχος του chat τόσο του msn όσο και του facebook με τρελαίνει,σαν μικρά ηλεκτρικά ερεθίσματα που τσατίζουν τα νεύρα σου.

Να μαζέψω δυο,τρια βιβλία και πολλά σημειωματάρια,πολλές μπύρες και καλό φαί,να

πάω σε ένα μέρος ζεστό,δίχως βροχή,πολλούς δίσκους.Να χουχουλωνόμαστε στα σεντόνια και να μιλάμε αιώνια.Ξαφνικά έχω μια τρελή επιθυμία να φωνάξω “Shut up!!”

All yours from here on love!

Girl says:

Εγώ τι θα ήθελα;;

Εξιλέωση εδώ και τώρα!!!

Από την εξεταστική!Το θέμα είναι αγαπητοί φίλες και φίλοι…Τι περιμένεις από έναν πρωτοετή;

Τώρα κάθομαι στο pc και σκέφτομαι

ότι έχω να κάνω εργασία για τον Dickens…

σκέφτομαι και τον καθηγητή…μεταδίδει τόσο πάθος στο μάθημα του και ισχυρίζεται ότι οι εξετάσεις είναι ανούσιες

ωστόσο θέλει εργασίες και συμμετοχή

και το ερώτημα επανέρχεται τι περιμένεις;

Sorry παίδες που σας πρήζω με εξεταστική stuff, αλλά πλησιάζουμε στο τέλος και η ανυπομονησία είναι μεγάλη.

Το trick είναι να βρίσκεις την ομορφιά παντού.

Π.χ. σήμερα έκανα 2 φορές την απόσταση Γαρίτσα-Παλιά Πόλη που είναι κανα 25′ πήγαινε-έλα.

Νηστική και κουβαλώντας υπολογιστή.

Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν “γαμώ τις γυμναστικές” ενώ δε σταμάτησα να κοιτάω τον ουρανό, ο οποίος ήταν σαν ένα πίνακα που είχε ζωγραφιστεί με κάρβουνο…αλλά στο γκρίζο του :p

Σήμερα και εγώ όπως ο αγαπητός boy διχαζόμουν μεταξύ τν και διαβάσματος.Σε αντίθεση με εκείνον δεν εκνευριζόμουν καθόλου από τους ηλεκτρονικούς ήχους

εκνευριζόμουν μόνο που όλα αυτα μου έχουν γίνει εμμονή…βέβαια όταν έκλεισα όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές και ήμουν εγώ, οι σημειώσεις μου και το λαμπατέρ μου

άρχισα να εκτιμώ ακόμη περισσότερο την αισθητική του σπιτιού μου, καθώς και την ηρεμία που προσφέρει.

Πέρα από τις ακουστικές παρεμβάσεις των από κάτω που δε δίσταζαν ανά 5′ να κοπανάνε την πόρτα και να κατεβαίνουν τις σκάλες σαν άλογα!

Τι άλλο να γράψω πέρα από τα ήδη πολλά;

I know

Καλό βράδυ and

have extreme fun for me and the boy as well 2night