Από το 5 τεύχος του περιοδικού Τεφλόν.
Greek Stereotype!
Από το θεατρικό Θείος Πάπαρος του Αουγκούστο Μποαλ, βραζιλιάνου, σε μετάφραση Θοδωρή Έξαρχου.
ΘΕΙΟΣ ΠΑΠΑΡΟΣ: Έχουμε κι όλας έναν Βραζιλιάνο κι ένα Μεξικάνο. Μα για να αποδείξω πως δεν έχω ιδιαίτερες προτιμήσεις, θέλω οι άνθρωποί μου ν’ανήκουν σε όλους τους λαούς. Ο κόσμος ολόκληρος μπορεί να έρθει στην υπηρεσία του Θείου Πάπαρου.
ΖΟΡΜΠΑΣ: Κι εγώ. (Μουσική της ταινίας. Αρχίζει να χορεύει).
ΘΕΙΟΣ ΠΑΠΑΡΟΣ: Ποιός είσαι;
ΖΟΡΜΠΑΣ: Ζορμπάς ο Έλληνας. Είμαι εργατικός, υπάκουος, ανοιχτόκαρδος, δουλεύω σα σκυλί. Μ’αρέσει να περπατάω στην ακρογιαλιά και να κολυμπάω γυμνός. Έχω δυστυχώς ανάγκη από ξένους ειδικούς. Δεν ξέρω να κάνω τίποτα, αν δεν με δασκαλέψει κάποιος ξένος.
σημείωση: οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας και ο Θείος Πάπαρος είναι ένας επιχειρηματίας που ελέγχει όλα τα μονοπώλια της χώρας του και ψάχνει για μια παρθένα χώρα να κατακτήσει.
Of scents!
“Κάθε σπίτι έχει ξεχωριστή μυρωδιά. Αυτός ό έντονος συχνωτισμός παρουσίας των ιδιοκτητών. Το δίπλα σπίτι άλλοτε μύριζε πίτσα, ανάμεικτες μυρωδιές με κουνουποφιδάκια και λοιπά. Ή η κοινή κολώνια ολόκληρης της οικογένειας. Και τα ασανσέρ έχουν δικές τους προσωρινές μυρωδιές. Μόνο των δημόσιων υπηρεσιών φαίνονται να περιχύνονται με λίγδα ακροδάχτυλων, η χειρότερη λίγδα.
Είπε και εμένα μου αρέσει να ανακυκλώνονται τα χνώτα στο σπίτι μου, παρουσία ανθρώπων.”- Μανάδης Γιώργος
Dough-Nuts!
“Το ’90 δεν υπήρχαν ξαπλώστρες. Ούτε beach bar. Κουβαλούσαμε ψάθες και ομπρέλες με άσπρο κοντάρι που συχνά τις έπαιρνε ο αέρας. Δεν είχαμε εφεύρει πολλά πράγματα τότε. Μάνες με μπλε μαγιό κάθονταν στις ψάθες, δεν βουτούσαν ποτέ. Η καθιερωμένη πρακτική ήταν το πνίξιμο μου με ποικίλους τρόπους. Τότε αλλάζαμε τα μαγιό μας μέσα από πετσέτες. Και η βρωμιά της θάλασσας κολλούσε στο δέρμα μας.
Σταθερά οι βρώμικοι “λουκουμαδάρες” πωλητές, άσπρα μπλουζάκια, καπέλα, μύγες, λάδι. Αυτή η γεύση θα σου μείνει, θα την ζητάς έπειτα. Αντιδράσεις έκπληξης στην παροχή της από γκόμενες χρόνια μετά, σε μια από αυτές τις παιδικές ρηχές παραλίες. Το ίδιο και αυτή με τα παιδικά μπρατσάκια και τις αργές μπουκιές ντόνατ. Δίπλα στο κοριτσάκι με τα μπρατσάκια-σωσίβιο Τιτανικού.” -Μανάδης Γιώργος
Playlista!
Κάτι βαρύ για αρχή και περνάμε στα χαλαρότερα.
please do γιατί έχουμε ξεμείνει από λεφτά τελείως.
Κλείνουμε με αυτό (ακούστε το χιλιολιωμένο Ungodly Fruit από τον ίδιο)
24th Birthday (part 2)!
“Ύστερα μαυρίζουν υπερβολικά, αυτό το μη φυσικό, έντονο, που αποκτάς είτε σε έναν θάλαμο αερίων είτε περπατώντας γυμνός στην έρημο του Άμπου Ντάμπι. Ο νέος χρόνος ξεκίνησε κυνικά. Και με κούραση. Άλλες αναρωτιέσαι αν διατηρούν αυτό το ελαφρές, μικρό λύγισμα του ποδιού. Ή αν μυρίζουν το ίδιο.
Αυτή ένα κόκκινο φόρεμα με φερμουάρ στην πλάτη. Μια αποβάθρα. Κόκκινα τακούνια. Άλλοτε ξαπλωμένη, μιρορίζει ο ήλιος στα γυαλιά της. Μπροστά της μαργαρίτες.
Ένα ακόμη νυχτερινό τρένο γεμάτο αγριεμένους ανθρώπους, κλάμματα και πονοκεφάλους και θα είμασταν νεκροί. “- Μανάδης Γιώργος
Burger Recipe!
Σε μια σκηνή του Straight Time,μια ταινία του 1978 με τον Dustin Hoffman και τον καιροδαρμένο ή αλλιώς weather-beaten όπως λένε οι άγγλοι και το ΙΜΒD Harry Dean Stanton κάνουνε burgers με ροδέλες από ντομάτα και ροδέλες κρεμμυδιού και μπιφτέκια στο μπάρμπεκιου. Εμείς αλλάζουμε λίγο τη συνταγή:
Βάζουμε αυτά:
Μετά αυτά:
Και τέλος αντί για μπιφτέκια, σουτζουκάκια, όχι τηγανισμένα αλλά βρασμένα στη γάστρα, προσθέστε μουστάρδες, σάλτσες και ό,τι άλλο θέλετε και σκάστε όπως εμείς:
24th Birthday!
03/07/2011
Εφιαλτικό. Κυρίως αυτό το ’11. Σουβλιά περίεργη.
Αλλαγή μέρας κινούμενος. Λένε ότι ό,τι κάνεις στην αλλαγή του χρόνου θα το κάνεις όλη σου τη ζωή. Τουλάχιστον αυτό μου λέγανε κάθε πρωτοχρονιά. Συνακολούθως έσκαγε το σκαμπίλι.
Αυτή στο ίδιο βαγόνι έβλεπε μετανάστες. Εγώ ανθρώπους. Ακόμη και με κίτρινες κάλτσες.
Μανάδης Γιώργος
We don’t need your money!
Pulp Fiction!
manadis george