Interweb's laugh

Είναι μια από τις μέρες που απλώς αποκτάς από ένα σημείο και μετά νεύρα…

Συνήθως όταν περιμένεις κάτι.

Στη δική μου περίπτωση ένα μήνυμα!Αυτή η αναμονή…μεγάλο πράγμα.Σε σκοτώνει αλλά ταυτόχρονα τη θέλεις γιατί είσαι μαζόχα.

Ίσως και να μου έκανε κακό το πολύ μπαϊγκόν που έριξε η Αργυρώ σπίτι της για να ψοφήσουν οι κατσαρίδες…Τι γέλιο και αυτό!

Τελικά στις πολύ ακραίες περιπτώσεις είναι που γελάς σαν βλάκας.

Πήγαμε και μπακαράτ σήμερα που να μην πηγαίναμε (τελικά!)

Ξέσκισα το ξηροκάρπι, ήπια χυμό πορτοκάλι με λίγη βότκα (για 100η φορά) και σκεφτόμουν γιατί έφυγα από το σπίτι και άφησα στη μέση την καταπληκτική ταινία που είχε το σταρ(νομίζω) με κάτι κινέζες δολοφόνους.

Μμμμ θα ψάξω να τη βρω…

και να μην ξεχάσω..να ξεκινήσετε τα μπάνια στη θάλασσα…και ας είναι κρύα.Σφίγγει ο κώλος και το νιώθεις

Πάλι δικά μας θα’ναι;;

Δεν ξέρω πάντως άρχισα να κάνω φιλότιμες προσπάθειες!Μετά από απουσία μηνών, επιστρέφω!

(Έτσι λέω ατ λιστ)

Σπίτι λοιπόν, βλέποντας καμμένο τηλεμάρκετινγκ σε διαλλείματα καμμένων σατανιστικών ταινιών(βλέπε σταρ), περιμένοντας υπομονετικά να κατέβουν κάποιες ταινίες και ξεσκίζοντας ένα κουτί κλασσικά κέλλονγκς.

Πραγματικά για το τελευταίο πρέπει να κάνω κάτι…

Μου φαίνεται πολύ περίεργο να αρχίζω να εξιστορώ ιστορίες και γεγονότα.Σε όλο αυτό το διάστημα της απουσίας μου, πήγα και ήρθα Κωνσταντινούπολη, πήρα ποδήλατο, κουρεύτηκα, έκανα κατά λάθος καινούργια τρύπα στη μύτη μου κ.ο.κ…

Με μία λέξη ανανέωση στο φουλ…

Τώρα σκέφτομαι ότι έχω να σηκωθώ να μαζέψω ένα πλυντήριο..

φαααακ!

Ελπίζω να έχει κατέβει καμιά ταινία…

Πραγματικά έξω ρίχνει καρεκλοπόδαρα!

Τα μπαντζούρια χτυπάνε πάνω στα τζάμια, η βροχή διαπερνά ακόμη και τη δυνατή μουσική των Primal Scream που έχω στα αυτιά μου…

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει μία ξένη λέξη που να εκφράζει το μέγεθος και το βάθος της λέξης “ξενέρα”.

Έτσι νομίζω τουλάχιστον.

Τελικά περπατώντας λες πολλά και βλέπεις πολλά

Still

εγώ θέλω να κάνω μία βόλτα στα καντούνια της Κέρκυρας να έχει ωραίο ήλιο και γέλια

και θαυμασμό

και εξερεύνηση.

Ο άνθρωπος είναι πολυμηχάνημα δημιουργίας και πράξης ιδεών.

Ή και απραξίας

Έξω συνεχίζει να βρέχει…

To πάτωμα τρίζει…ως πότε πια θα μπουμπουνίζει;;;

Jay Kay is as bright and as thunderous as thunders

Ο άνθρωπος υποφέρει, όσο ο ίδιος θέλει να υποφέρει.

Το πιστεύω αυτό.

Το θέμα είναι γιατί;

Γιατί να θέλουμε να προκαλούμε προβλήματα στον εαυτό μας;

Είναι ένα είδος μαζοχισμού σίγουρα, αλλά γιατί να υποφέρουμε πολλές φορές και παραπάνω από αυτό που μπορούμε να αντέξουμε;

Γιατί να δίνουμε εσφαλμένη εντύπωση για τον εαυτό μας στους άλλους;

Είναι αυτό που βγάζουμε πραγματικά ή είναι άλλη μία ασπίδα προστασίας;

Και γιατί στα προβλήματα πολλές φορές βάζουμε την ουρά στα σκέλια;;

Πολλά γιατί…

αναπάντητα τα πιο πολλά

υπάρχει αισιοδοξία;

Ίσως.

Ίσως αυτά να είναι τα μαθήματα που πρέπει να μάθουμε

and final.

for at least a month or so…

αυτό το ταξίδι ήταν πραγματικά μία εμπειρία!

Φυσικά αναφέρομαι στη διαδρομή Αθήνα-Κέρκυρα με μία στάση  στην Πάτρα.

Μέσα στο κτελ να ακούμε ότι χιτ υπάρχει σε τσιφτετέλοσκυλάδικοζειμπέκικο στη διαπασών!

Πάλι καλά που καθόμουν τουλάχιστον μόνη μου…

Στην Πάτρα, στο ταξί έχω μία υπόνοια, ότι μάλλον μου την έπεφτε η οδηγός του ταξί…

αλλά όλα αυτά είναι κακοήθειες!!!

Ποτέ δεν θα φανταζόμουν, ότι ένα άδειο πλοίο θα ήταν τόσο χάλια…

Τέτοια βαρεμάρα σπάνια βρίσκεις…εγώ, οι καμαρώτοι, οι τηλεοράσεις, τα σαλόνια και άλλα 10 άτομα.

Καθόμουν σε ένα απέραντο σαλόνι που είχε την μοναδική πρίζα σε όλο το πλοίο, σε μία γωνίτσα(!!!!) και κάποια στιγμή κοιτάω γύρω μου και συνειδητοποιώ ότι το μπαρ έχει κλείσει και οι μόνοι στο χώρο είμαστε εγώ και ένας τύπος που, ενίοτε, μου έριχνε κάτι βλέμματα

(απελπισίας και συμπόνιας πρέπει αν ήταν)

Πάλι καλά που το πρωί είδα και ένα γνωστό πρόσωπο.

Όλα μου φαίνονται διαφορετικά πάντως.

Ή εγώ έχω αλλάξει υπερβολικά ή ξαφνικά η Κέρκυρα μετατράπηκε στο νησί της βαρεμάρας και της ατονίας.

Δεν φοβάμαι να πω ότι δεν πολυήθελα να γυρίσω…

η ρουτίνα σχολή σπίτι φροντιστήριο με ταλανίζει και μόνο στη σκέψη…

γελοίο έτσι;

Που να δουν τι γράφω και αυτοί που δουλεύουν…

Χαχ.

Δεν ξέρω, κάτι έχει αλλάξει…

Καθώς έγραφα τον τίτλο θυμήθηκα το εξώφυλλο του γερμανικού focus.It is a real pain in the ass για μας ή καλύτερα μία κλωτσιά στα αρχίδια.Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να παραλείψω αυτό το θέμα και η αλήθεια είναι πως γράφω με χρονοκαθυστέρηση αλλά μου φάνηκες λίγο χοντρό.

Ωστόσο αυτή η κίνηση θα έπρεπε να προβληματίζει τους ίδιους του Γερμανούς.

Πέρα ότι προσβάλλουν ανοιχτά μία χώρα, προσβάλλουν ένα σύμβολο του παγκόσμιου πολιτισμού.

Την κίνηση την θεώρησα απίστευτα ρατσιστική γιατί πολύ απλά όχι υποκινεί, ενεργοποιεί τον ρατσισμό.

Όταν ο Έλληνας, εθνικιστής ή αδιάφορος, δει αυτό πως θα πρέπει να νιώσει;

Και αν όχι ένας Έλληνας, ένας λάτρης της τέχνης;

Δεν μπορώ να σκεφτώ τις συνθήκες ή τις σκέψεις που τους οδήγησαν σε μία τέτοια πράξη.

Δεν θα αρχίσω τα κλασσικά “ντροπή, αίσχος” κλπ

Σίγουρα δεν μπορώ να παραλείψω το γεγονός ότι δεν μπορούν να μιλούν οι Γερμανοί

δεν έχει περάσει καν αιώνας από τον 2ο παγκόσμιο(!)

αλλά δεν θα διαλέξω τούτο το path.

Ήταν μία προκλητική κίνηση.

Nothing more, nothing less.

Το πως θα αντιμετωπιστεί από την Ελλάδα θα δείξει κατά πόσο η χώρα έχει την αντοχή να προστατεύσει τα σύμβολα του πολιτισμού της.

Vloggity for another day

))

αφιερωμένο

The hypocrites we are their slaves.
So my friends to stop the end
On each other we depend,
Oh we depend.

Χρειάζομαι μία επειγόντως!

Ήρθα και εγώ στην Αθήνα να ξεκουραστώ και κρύωσα κυρίες και κύριοι!

Σήμερα στη δουλειά έτρεχε η μύτη μου, φτερνιζόμουν

(καλή ευκαιρία να ζητήσω βαρέα και ανθυγιεινά)

Αυτό το δαιμονικό σύνδρομο του να πηγαίνεις να κοιμηθείς και να χτυπάνε τότε όλα τα τηλέφωνα

δεν το καταλαβαίνω!

Είναι λες και γίνεται επίτηδες για να μην κοιμηθείς!!

Anyway σήμερα το βράδυ μου μοιράστηκε ανάμεσα σε λαχανοντολμάδες με γιαούρτι(λαχταριστούς λαχταριστούς) και ράδιο αρβύλα.

Ακόμη δεν μπορώ να ξεπεράσω την υστερία γέλιου με το βιντεάκι που λέει ο Κοτέντος “σκίστε τους”

Ανελέητο γέλιο.

Και ένα φτέρνισμα μετά για το καλό.

Η μεγαλύτερη επιθυμία που έχω είναι να γεμίσω την μπανιέρα με καυτό νερό, αρώματα και σαπουνάδες και να χωθώ μέσα.

Θα πάρω και scuba diving εξοπλισμό γιατί σκοπεύω να μείνω εκεί μέρες

αψούυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ

oh!

επιστροφή από τη φύση…

το καταχάρηκα στο χωριό μου και μία friendly advice για όσους έχουν χωριό:

να πηγαίνετε lads

εγώ 6 μέρες:

έκανα το περπάτημα της ζωής μου

ανακάλυψα τι πάει να πει κοιμάμαι από τις 10 το βράδυ

μάζευα χόρτα

έτρωγα επί το πλείστον ζαρζαβατικά

έδιωξα τους μαύρους κύκλους που είχα κάτω από τα μάτια

ευχαριστήθηκα pure χειμωνοανοιξιάτικο κλίμα.

Γι’αυτό γρήγορα βουκολική ζωή!

Τώρα γύρισα στην Αθηνάρα που την αγαπάω αλλά, όταν γυρνάς τη μέρα που έχει γίνει μπουρδέλο από την αφρικανική σκόνη(και σε πιάνει κατάθλιψη και μόνο που βλέπεις τον καιρό) και συνειδητοποιείς πόσοι λίγοι έχουν απομείνει εκεί πλέον να σε συντροφεύουν, νιώθεις όσο να’ναι μία παγωμάρα και βαρεμάρα.

Εγώ δήλωσα(και δηλώνω) περίτρανα ότι θέλω να ξαναπάω στο χωριό μου!!!!

Όνειρο απατηλό βέβαια.

Προς το παρόν at least

Σήμερα θαύμασα την υπέροχη,εκθαμβωτική,καταπληκτική λιακάδα που έκανε…

γιατί από αύριο αρχίζουν οι δουλειές

busy life athens

γαμώ τα υπέροχα απότομα κλεισίματα που κάνω

Λοιπόν…Κυριακή σήμερα

και εγώ σε 4 ώρες πρέπει να είμαι στο κτελ…

Κούραση.

Καλό το καρναβάλι της Πάτρας

έχει ένα vibe, πως να το κάνεις!

Άλλα όχι και ιδιαίτερα ξεσηκωτικό για μένα at least…

Βέβαια εξ άρχης ήμουν προκατειλημένη απέναντι σε κάθε μορφής partying μιας και είχα δηλώσει από καιρό, ότι θέλω να ξεκουραστώ.

Μέσα στην παραζάλη λοιπόν της Πάτρας πρόσεξα κάτι και μου θύμισε κάτι(χεχ) που ήθελα να γράψω καιρό.

Περπάταγα μπροστά από ένα ανθοπωλείο και βλέπω κολλημένα στα τζάμια αυτοκόλλητα που έγραφαν:

“14 Φεβρουαρίου, η μέρα των ερωτευμένων”

Και τώρα (μου την) λέει κάποιος εύλογα:

“κάτι πιο κοινότυπο για τις 14;”

Τίποτα πιο κοινότυπο!

Βαλέντινος, η γιορτή που όλοι μισούν να λατρεύουν.

Για μένα αυτή η γιορτή είναι ανύπαρκτη(ενοχλητικά) όταν είμαι μόνη και υπέροχη όταν είμαι με κάποιον.

Και τότε σκέφτομαι

πέφτουμε μέσα στο τρυπάκι ρε γαμώτο…το τρυπάκι που μας θέλει φουλ ερωτευμένους μόνο μία συγκεκριμένη μέρα το χρόνο.

Βέβαια αυτή η γιορτή εξυπηρετεί και άλλους σκοπούς, ωφέλιμους για τον περισσότερο κόσμο.

Δυστυχώς στις μέρες μας ο κόσμος είναι πολύ ντροπαλός.

Κάποιος δε θα πάρει δώρο στην κοπέλα του μία άσχετη μέρα του χρόνου, απλώς για να της δείξει την αγάπη και την εκτίμηση του, πολύ απλά γιατί δεν θα έχει κάποιο άλλοθι.

Η 14η είναι μία κλασσική αφορμή για δώρο.

Εκτός από αυτό υπάρχουν και αυτοί που θυμούνται ότι είναι ’ερωτευμένοι”

Ας μην το σχολιάσω…

Πραγματικά είναι μια αντιφατικότατη γιορτή, που θα μας ταλανίζει για χρόνια…χαχ

τελικά ο έρωτας είναι κάτι που λατρεύουμε να μισούμε ορίσμενες φορές

In conclusion,

παράθετω τους στίχους ενός από τα πιο τέλεια τραγούδια ever.

Little L

There you were freaking out,
Trying to get your head around the fact that me and you and love is dead
See how I’m trippin’ out
‘Cos you can’t decide what you really want from me

Why does it have to be like this?
I can never tell
You make me love you, love you baby
With a Little L

There you were shouting out
Cranking up your altercations, getting upset in your desperation
Screaming and hollering
How could this love become so paper thin?

You’re playing so hard to get
You’re making me sweat just to hold your attention
I can’t give you nothing more
If you ain’t givin’ nothing to me

Don’t you know that
You make me love you, love you baby
With a Little L
Why does it have to be like this?
I can never tell
Seems like you’re stepping on the pieces
Of my broken shell
‘Cos you make me love you, love you
With a Little L, you know
That’s the way you make me love you, yeah

Why does it have to be like this?
I can never tell
You make me love you, love you baby
With a Little L

Why does it have to be like this?
I can never tell
You make me love you, love you baby
With a Little L

Why does it have to be like this?
I can never tell
You make me love you, love you baby
With a Little L

Why does it have to be like this?
I can never tell
You make me love you, love you baby
With a Little L

Why does it have to be like this?
I can never tell
You make me love you, love you baby
With a Little L

Why does it have to be like this?
I can never tell
You make me love you, love you baby
With a Little L

Why does it have to be like this?
I can never tell
You make me love you, love you baby
With a Little L

[flash http://www.youtube.com/watch?v=-A4cel9rFOg]

As said by Katrina:”Being single on Valentine’s day has saved me a lot of money”

Φεύγουμε σιγά σιγά και εμείς!

Τι άγχος και αυτό!Κάθε φορά που είναι να φύγω με πιάνει μία αγωνία, όσον αφορά τις ηλεκτρικές συσκευές.

Την πρώτη φορά που είχα πάει Αθήνα, είχα ξεχάσει τον θερμοσίφωνα ανοιχτό και πάλι καλά που υπάρχει ο θεός Τσόγκας και τον έκλεισε!

Τέλος εξεταστικής!!!!!!!1

Γοουουουουουου

Επιτέλους ξεκούραση(τρανταχτό παράδειγμα το ότι κοιμήθηκα 5 ώρες το μεσημέρι…)

Παρολ’αυτά σήμερα εκτέλεσα για άλλη μία φορά το τελετουργικό του καθαρισμού του σπιτιού πριν την μεγάλη έξοδο,κάτι που είχα να κάνω καιρό δεδομένου ότι δεν είχα αγγίξει σκούπα από τότε που έφυγε η μάνα μου!

Έβαλα και πλυντήριο…η βαλίτσα ωστόσο εκρεμμεί ακόμα.

Είναι ανοιγμένη πάνω στο κρεβάτι,τα επιλεγόμενα ρούχα στο πλάι, καθώς θέλω να την φτιάξω τελευταία στιγμή.

Ακόμα δεν συνειδητοποιώ ότι φεύγω.

Ότι τελείωσε το Α’ εξάμηνο.

Ότι σε ένα μήνα έρχεται το πάσχα!

Λολ

Τώρα όσον αφορά το βλογκ θα μείνει κλειστό για κάποιες μέρες, λόγω αποχής από το νετ.Βέβαια μπορεί να κάνω μία εξαίρεση και να γράψω για τον βαλεντίνο μία θεωρία…μιας και το έχω σκεφτεί καιρό.

Τώρα έχω αράξει στον καναπέ βλέπω άρχοντα των δαχτυλιδιών και στα διαλλείματα x factor και περιμένω εναγωνίως κάτι σουβλάκια…

Μα που στο διάολο είναι;;;

Πολλά φιλιά στον αγαπημένο George και στην Argy μου που θα μείνουν πίσω

Have fun

Aφιερωμένο σε όσους ξοδεύουν λεφτά σε εισιτήρια για κτελ και σε όσους τα ξοδεύουν σε καφέδες με την παρέα στη βάση